روزی ما دوباره كبوترهايمان را پيدا خواهيم كرد
و مهربانی دست زيبايی را خواهد گرفت.
 
روزی كه كمترين سرود
                      بوسه است
و هر انسان
 برای هر انسان
برادری ست .
روزی كه ديگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل افسانه ايست
و قلب
برای زندگی بس است.
   
روزی كه معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردی .
روزی كه آهنگ هر حرف ، زندگی ست
تا من به خاطر آخرين شعر رنج جستجوی قافيه نبرم.
روزی كه هر حرف ترانه ايست
تا كمترين سرود بوسه باشد .
    
روزی كه تو بيايی ، برای هميشه بيايی
و مهربانی با زيبايی يكسان شود .
روزی كه ما دوباره برای كبوترهايمان دانه بريزيم...
 
و من آنروز را انتظار می كشم
حتی روزی
كه ديگر
نباشم .

غزلک ، شکستنت کار کيه؟
به عزا نشستنت کار کيه ؟
عسلک ، نبينم افتادن تو
بگو پرپر شدنت کار کيه؟
نگو ديو قصه تو فنجون فالت افتاد
آسمون لهجه فيروزه رو ياد تو نداد
                                  غزلک گريه نکن ،
                                              گريه به چشمات نمی آد!

می تراود مهتاب
می درخشد شبتاب
نيست يکدم شکند خواب به چشم کس وليک
غم اين خفته چند
خواب در چشم ترم می شکند.

تو بارون که رفتی شبم زیر و رو شد
یه بغض شکسته رفیق گلوم شد
تو بارون که رفتی دل باغچه پژمرد
تمام وجودم توی آینه خط خورد
هنوز وقتی بارون تو کوچه می باره
دلم غصه داره دلم بی قراره
نه شب عاشقانه است نه رویا قشنگه
دلم بی تو خونه دلم بی تو تنگه

بنماي رخ که باغ و گلستانم آرزوست
بگشاي لب که قند فراوانم آرزوست
اي آفتاب حسن برون آ دمي ز ابر
کان چهره ي مشعشع تابانم آرزوست
گفتي بناز بيش مرنجان مرا برو
آن گفتنت که بيش مرنجانم آرزوست
آن دفع گفتنت که برو شه به خانه نيست
آن ناز و باز تندي دربانم آرزوست
زين همرهان سست عناصر دلم گرفت
شير خدا و رستم دستانم آرزوست
زين خلق پر شکايت گريان شدم ملول
آن هاي و هوي و نعره ي مستانم آرزوست
والله که شهر بي تو مرا حبس ميشود
آوارگي کوه و بيابانم آرزوست
يک دست جام باده و يک دست زلف يار
رقصي چنين ميانه ي ميدانم آرزوست
دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر
کز ديو و دل ملولم و انسانم آرزوست
والله که شهر بي تو مرا حبس ميشود
آوارگي کوه و بيابانم آرزوست
يک دست جام باده و يک دست ذلف يار
رقصي چنين ميانه ي ميدانم آرزوست
دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر
کز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست
گفت آنکه يافت مينشود آنم آرزوست
گفت آن که يافت مي نشود آنم آرزوست

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهاییست
ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییست
مرا در اوج می خواهی؟ تماشا کن ، تماشا کن
دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن
در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما
همه از من گریزانند
تو هم بگذر از این تنها
فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالی ، قلم خشکیده در دستم
گره افتاده در کارم
به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟
رفیقان یک به یک رفتند
مرا با خود رها کردند
همه خود درد من بودند ، گمان کردم که هم دردند
شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند
به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند
گره افتاده در کارم
به خود کرده گرفتارم

باز امشبم هوای یک شعر تازه دارم
با خود دوباره اینجا حرف نگفته دارم
هر چند ظاهر من در خنده است فراوان
در قلب خود هزاران راز نگفته دارم
قلبم غریق درد است این را کسی نداند
بگذار نام ماها دیوانه ای بماند
هیچ سود از گلایه نبود بدان تو این را
کاش آدمان بفهمند دنیا وفا ندارد

دروغین بر دلم گویم
که عشقی را نمی جویم
در این دنیای خود خواهی
چگونه حرف عشق گویم؟؟؟؟

کسی دیگر نمی کوبد در این خانه ی متروک ویران را
کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم
و من چون شمع میسوزم و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند
و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم
درون کلبه ی خاموش خویش اما
کسی حال من غمگین نمی پرسد
ومن دریای پر اشکم که توفانی به دل دارم
درون سینه ی پر جوش خویش اما
کسی حال من تنها نمی پرسد
و من چون تک درخت زرد پاییزم
که هر دم با نسیمی میشود برگی جدا از او
و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت
پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت
کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد
خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت
درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد
آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت
خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت
رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد
چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت
 بود ایا که ز دیوانه ی خود یاد کند
آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت
سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش
عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت

خسته‌ام از آرزوها، آرزوهای شعاری
شوق پرواز مجازی، بالهای استعاری
لحظه‌های کاغذی را روز و شب تکرار کردن
خاطرات بایگانی، زندگیهای اداری
آفتاب زرد و غمگین، پله‌های رو به پایین
سقفهای سرد و سنگین، آسمانهای اجاری
با نگاهی سرشکسته، چشمهایی پینه‌بسته
خسته از درهای بسته، خسته از چشم‌انتظاری
صندلیهای خمیده، میزهای صف‌کشیده
خنده‌های لب پریده، گریه‌های اختیاری
عصر جدولهای خالی، پارکهای این حوالی
پرسه‌های بی‌خیالی، صندلیهای خماری
سرنوشت روزها را روی هم سنجاق کردم
شنبه‌های بی‌پناهی، جمعه‌های بی‌قراری
عاقبت پرونده‌ام را با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزی، باد خواهد برد باری
روی میز خالی من، صفحه‌ی باز حوادث:
در ستون تسلیت‌ها نامی از ما یادگاری

حال من دست خودم نیست، دیگه آروم نمیگیرم
دلم از کسی گرفته که میخوام براش بمیرم
بــــــــــــــــــــــاز، سرنوشت و انتهای آشنایی
بــــــــــــــــــــــاز، لحظه های غم انگیز جدایی
بــــــــــــــــــــــاز، لحظه های ناگزیر دل بریدن
بازم آخر راه و حس تلخ نرسیدن
پای دنیای تو موندم مثل عاشقای عالم
تا منو ببخشی آخر تا دلت بسوزه کم کم
مثل آینه روبرومه حس با تو بودن من
دارم از دست تو میرم ، عاشقی کن منو نشکن

وقتی تو نیستی
نه هست های ما چونانکه بایدند نه بایدها...
مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را با بغض می خورم
عمری است
لبخندهای لاغر خود را ذخیره می کنم:
باشد برای روز مبادا ...
اما
در صفحه ی تقویم روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما چه کسی می داند
شاید امروز روز مبادا باشد!
وقتی تو نیستی نه هست های ما چونان که بایدند نه بایدها...
هر روز بی تو روز مباداست!

من صد خروسخوان سحر از دست داده ام
من یک بهار چشم تر از دست داده ام
پاییزوار برگ و بر از دست داده ام
من از درخت شعله ور سمت باد هم
گلبرگ های بیشتر از دست داده ام
با پای من که بسته... درختان! سفر کنید
سوگند می خورم: تبر از دست داده ام
دیروز راه همسفرم بود و باد نیز
خاکم به سر که همسفر از دست داده ام
بالای کوچه چشمه آب زلال را
دستم نمی رسد... «کمر» از دست داده ام
در پای دار گر تو شبی سر نهاده ای
من سال های سال سر از دست داده ام
یک وعده گر تو نان شب از دست داده ای
من صد خروسخوان سحر از دست داده ام
گفتی کمی به راست بچرخان که وا شود
دیریست تا «کلید» و «در» از دست داده ام
دل را که روی آینه ها آه می کشید
دلگیر نیستم اگر از دست داده ام-
سنگم نمی زنند... از این دلخورم فقط
چون هرچه داشتم ثمر... از دست داده ام
این رود خشک غرق شنا می کند مرا
حالا که چشم های تر از دست داده ام
پرواز می کنند غزل ها یکی یکی
این روزها که بال و پر از دست داده ام

خدا به کودک آموخت وقتی بدنیا آمد گریه کند

ز فرط گريه باران مي چکد از دستم اين شب ها
يکي دستم بگيرد، مست مست مستم اين شب ها
غزل مي خوانم و سجاده ام پر مي کشد با من
نمي خوابند يک شب عرشيان از دستم اين شب ها
خدا را شکر سوزي هست، آهي هست، اشکي هست
همين که قطره اشکي هست يعني هستم اين شب ها
به جاي خون به رگ هايم کبوتر مي پرد تا صبح
تشهد نامه مي بندد به بال دستم اين شب ها
دلي برداشتم با تکه ابري از نگاه خود
به پابوس قيامت بار خود را بستم اين شب ها

نیلوفری ترین گل مرداب ..... با توام
جا مانده در من از گذر خواب ..... با توام

می پوسم از خیال خزان ، در مسیر باد
ای غرق در طراوت مهتاب ..... با توام

بس التهاب از نگهت در دلم پدید
می سوزد از فراقت آفتاب ..... با توام

آتش گرفته بال و پرم ، سوختم ، بیا
ای هم ترانه با نفس آب ..... با توام

هرم کویر ، تشنگی ام بر لبان تو
پای برهنه ،در پی سراب ..... با توام

جادو گر تمام غزلها ............تو با منی!
مسحور توست این دل بی تاب.....با توام

پوسید استخوانم و جانم تمام شد
ای شاه بیت هر غزل ناب ..... با توام

امشب به قصه دل من گوش ميكني
فردا مرا چو قصه فراموش ميكني
اين دٌر هميشه در صدف روزگار نيست
ميگويمت ولي تو كجا گوش ميكني !
دستم نميرسد كه در آغوش گيرمت
اي ماه با كه دست در آغوش مي كني؟
در ساغر تو چيست كه با جرعه نخست
هشيار و مست را همه مدهوش ميكني
گر گوش ميكني سخني خوش بگويمت
بهتر ز گوهري كه تو در گوش ميكني
جام جهان ز خون دل عاشقان پر است
حرمت نگاه دار اگرش نوش ميكني
سايه چو شمع شعله در افكنده ايي به جمع
زين داستان كه با لب خاموش ميكني

نام من زنداني است
نمره ام واي ولي يادم نيست
جرمم انگار كه لرزيدن بود
ديدن و رنج نرنجيدن بود
دادگاهم فرداست
قاضيم شاعره اي بيمار است كه نخستين غزل شعر خودش يادش نيست
دادگاهم فرداست و وكيلم انگار حكم آزادي مشروط مرا خواهد خواست
واي فردا چه كنم اگر اين عفو سياه حكم قاضي باشد؟
آه من سنگ سياه كف سلولم را
دوست دارم به خدا
و همين مرمر زيباي حيات زندان
كه هميشه خيس است و هميشه زيباست
من چه خوشبخت و چه مسرور اسيري هستم كه د لم لاي همين ميله زندان بند است
آه اين تير حسار باريك چه تماشا دارد چه بلند است خدا
چه عزيز است برايم زندان
و چه نيكو مي شد
اگر اين قاضي پير
لطف در حق من خسته كند و برايم فردا حكم يك حبس ابد را ببرد
به حقيقت به مرام
به هر آن چيز كه در عمق وجود جاريست
و به گيرايي چشمان تو سوگند كه من در حسار تب مژگان تو گير افتادم
پشت اين ميله زندان بلند
سالها مي شود اينك كه اسير افتادم
آه من عاشق و زنداني چشمان توام
و تو زندانبانم
به نگاهت سوگند
كه از اين ساحت زندان سياه مرهانم هرگز
مرهانم هرگز!

براي چشم خاموشت بميرم
كنار چشمه نوشت بميرم
نمي خواهم درآغوشت بگيرم
كه ميخواهم در آغوشت بميرم
تو را از هر گلي بو مي كنم من
كه مستت گشته ، مدهوشت بميرم
كجايي يوسف گمگشته من
كه من از عطر تن پوشت بميرم
بميرم من كه يك دنيا غريبي
نشسته بر سر دوشت بميرم
نمي دانم كه سوداي سفر را
چه كس خواندست در گوشت بميرم
بگو سوي كدامين راه رفتي
كه جاي پاي پاپوشت بميرم
لبت جان من است و جان به لب كن
مرا تا از لب نوشت بميرم

امشب تو عاشق من رويا شكسته باش
امشب نواي قصه عاشق تو سازكن
هر شب تو ناز كردي و من هم كشيده ام
امشب، تو پيش درگه رازم، نياز كن
فرهاد شو كه عشوه شيرين كنم تو را
آميخته چشم من زتو اين فن دلنشين
امشب بيا كنار من اي دلنواز من
بر گور سرد و كهنه احساس من نشين
جايم نشين و رنج دلم را نظاره كن
شايد به حال زار دل ما خبر شوي
پربسته مرغ بي پروبالم به شام تار
شايد شب سياه غمم را، سحر شوي
آتش بيگرد آن دل سنگت به آتشي
كان سالهاست، به جان و دل ما فتاده است
شرمت  شود ز سوزش آن داغ آتشين
كان چشم هاي تيره به جانم نهاده است
زيباي من! جفا ز عزيزان كشيده اي؟
امشب بيا تو، سيل سرشكي روانه كن
جانا شراب خون دل خود، چشيده اي؟
امشب بيا تو مستي و عيش شبانه كن
امشب چنان هميشه دلم بيقرار تو است
قربان عشوه هاي تو و خنده هاي تو
جاي خودت نشين شه چشمان سياه من
چشمان بي ستاره من، جاي پاي تو

خانه ام ديگر برايم جاي امن خواب نيست
من تو را ميخواهم اي از نسل باد در به در
با تو من آشفتگي را دوست ميدارم بيا
اي ز طوفان هاي ذهن خسته ام آشفته تر
من سر و سامان نميخواهم مرا هم با خودت
تا در دروازه هاي شهر بي سامان ببر
با تو من ابرم بيا چون باد در جانم بپيچ
تا كه بشتابم از اين صحرا به صحرايي دگر
خانمانم را نميخواهم حلال ديگران
با تو راهي مي شوم روزي از اينجا بي خبر
بعد از اين بايد ببيني شوق چشمان مرا
مي چكد از چشم من ذوق هواي اين سفر
كوله باري بر نميدارم از اين ويران سرا
مهربان عشق سبكبالم ! مرا با خود ببر

من در شبی که زنجره ها نيز خفته اند
تنها ترين صدای جهانم که هيچگاه
از هيچ سو به هيچ صدايی نمی رسم
من در سکوت يخ زده اين شب سياه
تنها ترين صدايم و تنهاترين کسم
تنهاتر از خدا
در کار آفرينش مستانه جهان
تنهاتر از صدای دعای ستاره ها
در امتداد دست درختان بی زبان
تنهاتر از سرود سحرگاهی نسيم
در شهر خفتگان...

سکوت نه از بي صداييست
نفس هست و حرف هم
ناگفته ها و گفته شده ها، شنيده ها و نشنيده ها
سکوت از نبودن بغض نيست
 از بي دردي نيست
سکوت از عادت نيست
از روزمرگي و فراموش شدگي
 از خواب و رخوت و بي حوصلگي
از دلتنگي
سکوت از فريادهاي در گلو مانده است
و نعره هايي که هيچ وقت شنيده نشد
همه چيز هست و گوشي نيست براي شنيدن
جز سکوتي که گاه و بيگاه همدم فريادهايي است
که بي خبر و ناخواسته از روزهايي دور ميايد
از دلتنگيهايي که فراموش شده
نه انگار.... باز هم حرفي نيست

امان از دلتنگیهای بی شعر و بی دیوانگیِ تو
بی سبب نیست لب به حرف که می گشایی
دلتنگ شعر می شوم
چشمانت همان موسیقی زیبای قدیمی را می نوازد هربار
لبت اما خاموش ِترانه است
با من بگو!
مهربان من!
عسل ِکندوی ِقلب ِبزرگ تورا
کدام مهِ کدام جنگل ِ کدامین سرزمین، به تراوش می کشاند؟
خستگی ات را کدام پل ِکدام رودِ کدام شهر جنوبی
از تنت بیرون می کند؟
با من بگو!
کدام پیچ ِکدام ِجاده بر بلندای کدامین رشته کوه
تو را به نفرینِ ِبرآمدن خورشید از مشرق می نشاند؟
کدام جاده ؟!...
وسیمهای کدام گیتارو کلیدهای کدام ساز
کوک می کند شعرهای تو را؟
خوب ِ من!
خوب ِ خستۀ من!
آن اندازه در تو آمیخته ام ؛
که لب فرو ببندم و نیایم و نباشم ،
اگر لبریز شدنت از آرامش
طلب کند خاموشی و نیامدن و نبودنم را.
یادم هست
چه بی شمار بیراهه ها که به لطف ِروزنۀ سرانگشتان تو
بر من راه شد؛
یادت هست
که می گذرم از خویش اگر که این گذر
راه ِ پایان ِآشفتگی های تو باشد.
وسعت تمام گذشتن ها!
با من بگو!
تنها با من بگو!
کدام مسیر، کدام راه
تورا به شوروعشق وشاعرانگی باز می رساند؟
و کدام باران، زیرکدام چتر، درکدامین کوچه
تورا به عصیان ِعشق وامیدارد؟
با من بگو!
خالقِ ِهزارقصۀ هزاربوتۀ هزارجنگل ِمه آلود!
بگو! تا ریشه کن کنم بوته های توت فرنگی وحشی را
اگر که با همۀ سرخی ِدلدادگی
می خراشند دستانت را هنگام ِعبور.
با من حرف بزن!
تا بیافرینم بهترین کدام را
برای تو.
که در من
معجزۀ آفریدن را
تو خلق کرده ای